آیا افسردگی در بارداری روی جنین تاثیر دارد؟
2019-07-20
بچه ها چطوری می توانند دوست پیدا کنند؟
2019-07-27

احساس گناه در کودکان

احساس گناه چیزیست که همه ما در زندگی آن را تجربه می کنیم.

باید راه هایی را پیدا کرد که بتوان به کودک یاد داد مسئولیت پذیری اش بالا برود و خود را گناه کار نداند.

با وجود اینکه دوره کودکی به نظر مرحله ساده ای از زندگی به نظر می رسد، دنیای درون یک کودک پیچیده تر از چیزیست که فکر می کنیم.

زمانی که ما جوان هستیم، این عقیده ها و عواطق را در خودمان پرورش می دهیم  که تا آخر عمر با ما می مانند، مثل احساس گناه.

منظور از احساس گناه دقیقا چیست؟

احساس گناه در واقع احساس ناراحتی از نتیجه ایست که در قبال کاری یا آسیبی به دیگران، ایجاد می شود.

این احساس در بچه تاثیر به خصوصی دارد، به خاطر ذات پاک آن ها می باشد.

این احساس می تواند قدرتمند، مضر، و حتی فلج کننده احساسات شان باشد.

اگر یاد نگیریم که به آن یاد دهیم چطور با این مساله کنار بیایند، و ری اکشن شان در چنین مواقعی چه باشد، فقط به آن ها خیانت کردیم.

چه راه هایی بهترین روانشناس تهران پیشنهاد می کند که برای پرورش روبرو شدن با این احساس در کودکان به کار گیریم؟

علت احساس گناه در کودکان

اول : باید به آن ها یاد دهیم که در مقابل عواطف شان مسئولیت پذیر باشند. یک چیزی که اکثرا کودکان را آزار می دهد، زمانیست که والدین شان باعث می شوند آن ها احساس گنا گنند. به خاطر عصبانیت یا ناراحتی شان. به یاد داشته باشید که شما در مقابل مدیریت این عواطف مسئول هستید.

دوم : به کودکان تان یاد دهید که گناه را تشخیص دهند. به آن ها کمک کنید که مسئولیت و اشتراکات شان را در موقعیت های مختلف تشخیص دهند. آن ها را راهنمایی کنید، در نتیجه آن ها هم خودشان را بیش از اندازه سرزنش نمی کنند.

سوم : آن ها را تشویق کنید که احساسات شان را بروز دهند. به آن ها اجازه دهید که احساس گناه شان را به اشتراک بگذارند و آن را بروز دهند. همین به آن ها کمک می کند که از تنهایی شان درآمده و احساسات شان را به بهترین نحو مدیریت کنند.

چهارم : همیشه روی اهمیت فعالیت هایتان تاکید کنید. آن ها را تشویق به تاثیر این اشتباهات کنید و اینکه بتوانند آن ها را با بخشیدن حل کنند. به ان ها اجازه ندهید که بی حرکت در این نارحتی های عاطفی بمانند، بخاطر کارهایشان.

معمولا این احساس گناه از کجا می آید؟

اکثر روابط ما که احساس گناه در آن می باشد، به خاطر این است که یکسری چیزها را از خانواده و اعضای خانواده یاد گرفتیم.

از جوانی، بزرگسالانی دیدیم که با قضاوت کردن و سرزنش کردن خودشان و دیگران زندگی کرده اند.

به طور ناخودآگاه این الگوی رفتاری را برداشت می کنیم.

پس باید به طور آگاهانه دیسیپلینی در نظر داشت که بتوان این طور احساسات و عواطف را در آن ها کنترل کرد.